از عمق نا پیدای مظلومیت ما،صدایی آمدنت را وعده می داد.

صدا را ،عدل خداوندی صلابت می بخشید و مهر ربانی گرما می داد.

و ما هر چه استقامت،از این صدا گرفتیم و هر چه تحمل ،از این نوا دریافتیم.

در زیر سهمگینترین پنجه های شکنجه تاب می آوردیم که شکنج زلف تو را می دیدیم.در کشاکش تازیانه ها و چکاچک شمشیرها،برق نگاه تو تابمان می داد و صدای گامهای آمدنت توانمان می بخشید.

رایحه ات که مژده حضور تو را بر دوش می کشید مرهمی بر زخمهای نو به نومان بود و جبر جانهای شکسته مان.دردها همه از آن رو تاب آوردنی بود که آمدنی بودی.

تحمل شدائد از آن رو شدنی بود که ظهورت شدنی بود و به تحق پیوستنی.

انگار تخم صبر بودیم که در خاک انتظار تاب می آرودیم تا در هرم خورشید تو به بال و پر بنشینیم.

سنگینی بار انتظار بر پشت ما،سنگینی یک سال و دو سال نیست.سنگینی یک قرن و دو قرن نیست.حتی از زمان تودیع یازدهمین خورشید نیست.

تاریخ انتظار و شکیبایی ما به آن ظلم که در عاشورا بر ما رفته است بر میگردد،به آن تیرها که از کمان قساوت برخاست و بر گلوی مظلومیت نشست،به آن سم اسبهای کفر که ابدان مطهر توحید را مشبک کرد.به آن جنایتی که دست و پای مردانگی را برید.

از آن زمان تا کنون ما به آب حیات انتظار زنده ایم،انتظار ظهور منتقم خون حسین.

تاریخ استقامت ما از آن زمان هم دورتر می رود،از عاشورا می گذرد و به بعثت پیامبر اکرم می رسد.هم او در مقابل همه جهل و ظلم و کفر و شرک و عناد و فسادی که جهان آن زمان را پوشانده بود وعده می فرمود که کسی خواهد آمد.نامش نام من،کنیه اش کنیه من،لقبش لقب من،دوازدهمین وصی من خواهد بود و جهان را از توحید و عدل و عشق و داد پر خواهد فرمود.

اما تاریخ صبر و انتظار ما به دورتر ها بر می گردد،به مظلومیت و تنهایی عیسی،به غربت موسی،به استقامت نوح و از همه اینها گذر می کند تا به مظلومیت هابیل می رسد.

انتظار و بردباری ما را وسعتی است از هابیل تا کنون و تا برخاستن فریاد جبرئیل در زمین و آسمان و آوردن مژده ظهور امام زمان.

آری و در رگهای خشکیده علم،خون تازه خواهد دوید.پشت هیولای ظلم و جهل با خاک،انس جاودان خواهد گرفت،شیطان خلع سلاح خواهد شد،انسان بر مرکب رشد خواهد نشست و عروج را زمزمه خواهد کرد.

(سید مهدی شجاعی)

یارب المهدی به حق المهدی اشف صدر المهدی به ظهور المهدی(عج)

التماس دعا

یا حق...